Herberg Buitenlust

 

Sinds kort heb ik een huisje in de tuin. Wat zeg ik: een echte herberg! Hij is speciaal bedoeld voor insecten. Dat staat er niet op, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat iemand zich gauw zal vergissen. De maker van dit schattige optrekje, Bastiaan, heeft hem Herberg Buitenlust gedoopt, dus zo zal hij heten ook.

Natuurlijk had ik niet verwacht dat het er meteen krioelde van de nieuwsgierige insecten. Wel sloop ik de afgelopen dagen voortdurend om de herberg heen om goed in de gaten te houden wat er gebeurde. Moet je kijken hoe leuk hij er ook uitziet van de zijkant!

Ja hoor, driemaal raden wie als eerste zijn intrek heeft genomen. Meneer Spin! De slimmerik heeft meteen maar slingers opgehangen in het portaal, zo blij is hij met deze herberg. Hij is de zaak zelfs aan het inpakken! Vanaf de landingsbaan naar het dak lopen twee prachtige zilverdraden.
En zo te zien is hij nog meer van plan: ook tussen herberg en vijverrand hangt al een draadje. Dreigend wiegt het heen en weer. 
Dus eh ... dames en heren insecten, welkom in Herberg Buitenlust!

Ook iets vrolijks in je tuin? Ga dan naar de website van Bastiaan.







.

Nieuw leven in de brouwerij!

Het klinkt nog maar zwak, maar ik kan het horen als ik er pal onder sta. Volgens mij zijn ze nog maar net uit het ei. Ik had het zien aankomen. Een week of wat geleden zag ik een koolmezenpaar elkaar lekkere hapjes toestoppen. Nu weet ik weinig van de versiertrucs van koolmezen, maar dit zag er zo verliefd uit! Vorige week zag ik één van beide heel snel met de vleugeltjes op en neer slaan als een biddende kolibri. Het was duidelijk een dringende boodschap aan de ander. 'Kom kijken, ik heb eieren gelegd!' Of: 'De eerste is al uit het ei!' Iets dergelijks.

Om deze foto's te kunnen schieten moest ik trouwens wel een minuut of tien als een standbeeld in de tuin staan, want de ouders wringen zich vliegensvlug naar binnen en naar buiten. Ik denk dat ze niet betrapt willen worden. Vooral niet door een nieuwsgierige ekster. Je moet dus een beetje geluk hebben, wil je ze erop krijgen. En dat had ik. Kijk maar!

In de vijver is het intussen lekker druk geworden. Het springt nog niet, want het heeft nog geen pootjes, maar daar kun je op wachten.
Of niet natuurlijk. Ik ben een groots verhuisplan aan het uitbroeden. Wat te denken van Park Frankendael? Daar kunnen ze vast wel een kikkertje of wat gebruiken. Helaas woont daar ook een complete reigerkolonie, maar een beetje kikker weet die wel te ontwijken. Toch?

 Hier in de tuin wordt overigens goed op ze gepast. Roos lijkt misschien  diep in slaap, maar dat is schijn. Zijn oortjes staan wagenwijd open...

En laat ik de planten niet overslaan. Ook daar breekt de lente uit de knoppen. Jawel: de eerste echte rozen!







.




.

Kikkerliefde

Gistermiddag betrapte ik deze twee in de bloempot. Ze vonden het zelf geen enkel bezwaar en bleven lief zitten totdat ik ze gefotografeerd had.

Daniël kwam langs om de vijver schoon te maken. Er lag een dikke laag oude bladeren op de bodem en dat is niet goed voor het water.

Alle bewoners van de vijver werden zonder pardon in een emmer gestopt. Jammer voor het liefdespaartje.
Of eh ...

Kijk nou toch hoe lief hij haar vasthoudt. Zelfs temidden van het gedrang, laten ze zich niet van de wijs brengen.

De jongste, die nog nooit iets had meegemaakt, dacht dat deze witte emmer het einde was.
'Hee sukkels, spring voor je leven!' riep hij naar de anderen, die braaf op de bodem zaten te wachten.

Maar niemand luisterde naar hem. Ze dachten aan de rijtoer en hoe alles altijd goed gekomen was. En de jongste? Zie je hem? Hij is gewoon weer mee teruggegleden, het donkere vijverwater in.

 

Vanuit de verte werd dit alles met belangstelling gevolgd...
Dus spon ik weer een dicht web van draden boven het wateroppervlak.



Vanmorgen hoorde ik iemand roekeloos borren aan de rand van de vijver. Ik sloop dichterbij om de aanstaande vader voor jullie vast te leggen, maar hij had zich goed verstopt, ergens tussen de wortels van het riet.
Hij klonk innig tevreden.





.
 

IJspret

Een lekker dik pak sneeuw in de tuin. Het lijkt wel winter! Dit is eh ... de vijver en zoals je aan de sporen ziet houdt Roos er erg van om daarover heen en weer te lopen. Ssst, ik weet hoe dat komt …

Aan het begin van de week, toen er nog maar een vliesdun laagje ijs op de vijver lag is hij erdoor gezakt. Niet lachen!!
Ik was juist bezig het vogelhuisje middenin de tuin te zetten en vetbollen op te hangen, toen ik een geweldige plons hoorde.



Ja hoor, Roos lag er met kop en voorpoten middenin en wist niet hoe gauw hij weer uit die koude kledder moest komen. Eenmaal terug op de kant begon hij verontwaardigd zijn voorpoten warm en schoon te likken. Zijn humeur werd er niet beter op toen ik hem keihard uitlachte. Hij vluchtte naar binnen om daar verder te poetsen en een beetje op te warmen.

Nu, een paar dagen later, danst hij stoer op het vijverijs alsof hij iedereen wil laten zien dat het kan. ‘Hee sukkels, durven jullie niet? Ik wel hoor. Kijk maar! Lalala.’

Het advies van ijsmeester Roos luidt dan ook: 'Het ijs in onze tuin is superbetrouwbaar. Je kunt er fijn op hossen en rossen zonder dat het breekt.'

PS. Nog fijner is lekker soezen op de bank bij de verwarming. Zzzzz

Wereldreiziger of garderobejongen?

Vandaag heeft Roos een nieuwe schuilplaats ontdekt. Behalve de prullenbak, het hoekje van de bank en de planten achter de vijver is er nu ook: het plekje onder de kapstok. Hij ligt er prinsheerlijk op een klein rugzakje als een echte wereldreiziger. Hij droomt er vast van om nu eens zelf op reis te gaan en zijn vrouwtje alleen achter te laten. Kan ze eens meemaken hoe het is om alleen in huis te zijn zonder een vriendelijk ‘Goeiemorgen’ elke ochtend en zonder een schoot om op te liggen. Eigen schuld!

Of zou hij toch van andere dingen dromen? Van garderobejongen worden in een woeste disco bijvoorbeeld. Om dan met een snel gebaar de jassen en jacks aan te pakken van hippe jongens en meisjes. Of toch liever in de deftige Stopera bij de bontjassen? Hij, in een mooi rood pakje met een petje op. Ik weet het niet en ik zal het hem ook maar niet vragen. Hij slaapt net zo lekker.
Zzzzzzz zzzzzz

Kikkers 2

De oever van mijn vijver was met Pasen nog kaal. Er groeide nog helemaal niets. Dat was het laffe van die reiger. Hij kon doodleuk op het huis aan de overkant van de straat gaan zitten wachten en in die gladde spiegel staren, totdat hij de minste of geringste rimpel zag. Mijn vijver was een bord soep, waar die reiger goed zicht op had en waar hij de kikkerballetjes zo uit kon vissen! Daar moest ik iets aan doen.

Daniël raadde mij aan draden te spannen en dat deed ik. Ik spande een draad op de schutting, waar die rover een tussenlanding moest maken. Hij is namelijk veel te groot om zich zomaar in één keer vanaf het dak in mijn tuin te storten. Ook over de vijver zelf weefde ik een web van groene, afschrikwekkende draden. 

De eerste dagen stond ik voortdurend bij het raam. Hij kwam. Hij probeerde van alles, maar telkens opnieuw joeg ik hem weg, met de bezem. ’s Avonds als het begon te schemeren zag ik zijn silhouet op het dak van het hoekhuis. Ik werd steeds fanatieker. Ik durfde nauwelijks meer te gaan slapen. Op het laatst zou ik bereid geweest zijn ’s nachts in mijn tuin te gaan slapen, pal naast de vijver. Als het nodig geweest was. Maar dat was het niet. De reiger bleef weg. Ik had gewonnen.

Wel hoorde ik nog dagenlang de mannetjeskikker verlangend borren vanuit de vijver. Hij mist zijn vrouwtje, dacht ik dan. En die kleintjes missen hun moeder, hun tante, hun oma. Stomme rotreiger. 

Eén ding is mooi. Voordat ze werd ontvoerd, heeft het vrouwtje haar buikje geleegd. Ik vond de klont dril twee dagen later in de vijverbedding, vlak onder het riet. En wat voor een dril. Je zou het nu eens moeten zien! Het krioelt, flippert en flappert aan alle kanten. Als ik thuiskom en de houten tuindeur openduw, is het wateroppervlak volop in beweging. Overal zie ik vrolijke zwarte vlaggetjes. Het is niet voor niets geweest.

Kikkers 1

 En dan is er de vijver met de kikkers en niet te vergeten: de kikkervisjes, want die zijn ruim in de meerderheid. Sinds mijn kikkers zeven jaar geleden op een bakfiets verhuisden van de oude naar de nieuwe tuin, doen ze fanatiek hun best om te overleven en meer dan dat. 
Die bakfiets vonden ze trouwens geweldig. Ze zaten in een soort aquarium in de bak van de bakfiets en keken hun ogen uit. Opgewonden verdrongen ze zich voor de ramen, dat kan ik je wel vertellen. Ze hadden natuurlijk nog nooit een rijtoer door de stad gemaakt en dan meteen een stad als Amsterdam! Noem mij eens een andere kikker die zoiets kan vertellen.

Het leven in de nieuwe tuin vonden ze eerst wel een beetje verwarrend. Soms sprongen ze per ongeluk bij de buren naar binnen en toen Hannah op een dag op de trampoline sprong, deden zij enthousiast mee op het tuinpad. Ze dachten vast dat Hannah, met haar groene vest, de opperkikker was. Slim was dat niet, als je bedenkt dat er een legertje poezen in onze binnentuinen rondhangt. Maar dat wisten ze toen nog niet.

Hun leventje leek tamelijk onbezorgd tot Pasen van dit jaar. Op tweede paasdag zat ik met één oog in de krant te lezen en zag met het andere iets groots landen in mijn tuin. Een reiger! Hoe brutaal kun je zijn! Voordat ik begreep wat er gebeurde had hij zijn snavel al in het water gestoken en klapwiekend vloog hij weer op. Met een kikker in zijn bek!

Ik schrok me een ongeluk. Ik kon zien dat het een flinke kikker was, een oudje dus, waarschijnlijk één die de rijtoer nog had meegemaakt en die daar op zwoele zomeravonden op de rand van de vijver dromerig over vertelde. Het was een bijzondere kikker, wil ik maar zeggen. En meer nog: het was míjn kikker. Waar haalde die grijze ellendeling het lef vandaan om op roofjacht te gaan in mijn tuin. Tot op dat moment had ik reigers nog wel leuk gevonden, vooral door die zwarte veter aan hun kop, waardoor ze op matrozen lijken. Maar sinds tweede paasdag is dat voorgoed voorbij. Het is uit tussen mij en de reigers.

foto: Johan de Koning