Bleek en stil

Vanmorgen zag ik hem hangen in het water, bleek en stil tussen de halfvergane rietstengels. Natuurlijk bleef ik even staan kijken in de hoop dat hij toch nog een van die mooie lange vingers zou bewegen, maar nee hoor. Voor de zekerheid belde ik nog even met Stichting Ravon. Stel je voor dat hij gewoon heel diep in winterslaap was en per ongeluk naar de oppervlakte was gedreven...

Ik kreeg een jongen aan de telefoon, die er heel veel vanaf wist en mij het droeve nieuws meldde, dat deze  dappere kikker toch echt de laatste adem had uitgeblazen.
'Zuurstofgebrek,' zei hij. 'Meestal zitten er genoeg algen in het water, die zuurstof produceren. Ook onder het ijs. Maar met een laag sneeuw erop krijgen de algen te weinig licht om hun werk te kunnen doen.'
'Dus ik moet voortaan de sneeuw weghalen?'
'Een wak in het ijs maken kan ook.'
Ai, dat had Daniël ook al eens gezegd. Maar ik was bang dat de kikkers het koud zouden krijgen van zo'n wak. Het leek mij nogal tochtig. Mis dus.

Ooit, in mijn vorige tuin, hingen er na een vorstperiode wel vijf kikkers zo in het water. Die heb ik eruit gevist en begraven. Later begon ik te twijfelen. Als ze nou eens gewoon in winterslaap waren ... Ik heb er nooit met iemand over durven praten. Pfff, die vijfvoudige moord kan ik ook weer doorstrepen. Maar eh ... voortaan maak ik natuurlijk wel een wakje, dat begrijp je.

Daar ligt ie nou in zijn volle glorie. Dit moet haast wel opa kikker zijn, je weet wel, van vóór de rijtoer. Misschien heb ik hem wel zo horen borren nadat zijn geliefde vrouw door de reiger uit mijn vijver was gevist. Een lang en bewogen leven. Jammer genoeg beweegt er nu weinig meer. Waar eerst de Wilde Havana's lagen, ligt nu een dode kikker.

Natuurlijk heb ik hem begraven. Wacht dacht je? In het doosje, want leer mij die katten en ratten(!) kennen. Met een mooie witte schelp op zijn graf rust hij onder de wuivende hortensia's.
Slaap zacht, kikkerman.

Kikkers 2

De oever van mijn vijver was met Pasen nog kaal. Er groeide nog helemaal niets. Dat was het laffe van die reiger. Hij kon doodleuk op het huis aan de overkant van de straat gaan zitten wachten en in die gladde spiegel staren, totdat hij de minste of geringste rimpel zag. Mijn vijver was een bord soep, waar die reiger goed zicht op had en waar hij de kikkerballetjes zo uit kon vissen! Daar moest ik iets aan doen.

Daniël raadde mij aan draden te spannen en dat deed ik. Ik spande een draad op de schutting, waar die rover een tussenlanding moest maken. Hij is namelijk veel te groot om zich zomaar in één keer vanaf het dak in mijn tuin te storten. Ook over de vijver zelf weefde ik een web van groene, afschrikwekkende draden. 

De eerste dagen stond ik voortdurend bij het raam. Hij kwam. Hij probeerde van alles, maar telkens opnieuw joeg ik hem weg, met de bezem. ’s Avonds als het begon te schemeren zag ik zijn silhouet op het dak van het hoekhuis. Ik werd steeds fanatieker. Ik durfde nauwelijks meer te gaan slapen. Op het laatst zou ik bereid geweest zijn ’s nachts in mijn tuin te gaan slapen, pal naast de vijver. Als het nodig geweest was. Maar dat was het niet. De reiger bleef weg. Ik had gewonnen.

Wel hoorde ik nog dagenlang de mannetjeskikker verlangend borren vanuit de vijver. Hij mist zijn vrouwtje, dacht ik dan. En die kleintjes missen hun moeder, hun tante, hun oma. Stomme rotreiger. 

Eén ding is mooi. Voordat ze werd ontvoerd, heeft het vrouwtje haar buikje geleegd. Ik vond de klont dril twee dagen later in de vijverbedding, vlak onder het riet. En wat voor een dril. Je zou het nu eens moeten zien! Het krioelt, flippert en flappert aan alle kanten. Als ik thuiskom en de houten tuindeur openduw, is het wateroppervlak volop in beweging. Overal zie ik vrolijke zwarte vlaggetjes. Het is niet voor niets geweest.

Kikkers 1

 En dan is er de vijver met de kikkers en niet te vergeten: de kikkervisjes, want die zijn ruim in de meerderheid. Sinds mijn kikkers zeven jaar geleden op een bakfiets verhuisden van de oude naar de nieuwe tuin, doen ze fanatiek hun best om te overleven en meer dan dat. 
Die bakfiets vonden ze trouwens geweldig. Ze zaten in een soort aquarium in de bak van de bakfiets en keken hun ogen uit. Opgewonden verdrongen ze zich voor de ramen, dat kan ik je wel vertellen. Ze hadden natuurlijk nog nooit een rijtoer door de stad gemaakt en dan meteen een stad als Amsterdam! Noem mij eens een andere kikker die zoiets kan vertellen.

Het leven in de nieuwe tuin vonden ze eerst wel een beetje verwarrend. Soms sprongen ze per ongeluk bij de buren naar binnen en toen Hannah op een dag op de trampoline sprong, deden zij enthousiast mee op het tuinpad. Ze dachten vast dat Hannah, met haar groene vest, de opperkikker was. Slim was dat niet, als je bedenkt dat er een legertje poezen in onze binnentuinen rondhangt. Maar dat wisten ze toen nog niet.

Hun leventje leek tamelijk onbezorgd tot Pasen van dit jaar. Op tweede paasdag zat ik met één oog in de krant te lezen en zag met het andere iets groots landen in mijn tuin. Een reiger! Hoe brutaal kun je zijn! Voordat ik begreep wat er gebeurde had hij zijn snavel al in het water gestoken en klapwiekend vloog hij weer op. Met een kikker in zijn bek!

Ik schrok me een ongeluk. Ik kon zien dat het een flinke kikker was, een oudje dus, waarschijnlijk één die de rijtoer nog had meegemaakt en die daar op zwoele zomeravonden op de rand van de vijver dromerig over vertelde. Het was een bijzondere kikker, wil ik maar zeggen. En meer nog: het was míjn kikker. Waar haalde die grijze ellendeling het lef vandaan om op roofjacht te gaan in mijn tuin. Tot op dat moment had ik reigers nog wel leuk gevonden, vooral door die zwarte veter aan hun kop, waardoor ze op matrozen lijken. Maar sinds tweede paasdag is dat voorgoed voorbij. Het is uit tussen mij en de reigers.

foto: Johan de Koning