De vogels zijn gevlogen

Het is alweer een tijdje geleden, maar de mezen hebben het pand verlaten. Dat ze daarmee bezig waren, merkte ik doordat Roos opeens weer in de boom zat. Ik wist niet dat hij dat nog kon! Gelukkig was hij er ook snel weer uit. Toch een beetje hoogtevrees?

De kleine meesjes vonden het ook zonder Roos eng genoeg. Vader en moeder Mees moesten flink hun best doen om die luilakken uit hun nest te krijgen. Vaak zaten ze samen op de schutting hard te schreeuwen van: 'Kom maar!' en 'De kust is veilig!' 
Die eerste dagen dat de jongen op vrije vleugels zijn, slapen ze vaak nog wel thuis. (Heb ik van Daniël.) Ook worden ze nog bijgevoed door hun ouders. Logisch! Als je gewend bent dat de regenwurmen zomaar boven je bekje bengelen, kom je natuurlijk niet op het idee dat al dat lekkers in de grond woont.
Ik heb geprobeerd de kinderen Mees voor jullie op de foto te zetten, maar helaas. Ze verstopten zich zo listig in het groen van de boom, dat dat niet lukte. Slim van ze, hè?

Op een dag was het dan toch echt helemaal stil rond het nestkastje. Ik wachtte nog even af voordat ik het deksel van het kastje haalde.
En ja hoor, er waren weer achterblijvers. Drie, deze keer. Blijkbaar mogen alleen de grootste bekken de wijde wereld in, voor dromers is geen plaats.

Dus is het weer tijd een mooi plekje uit te zoeken in de tuin. Ik hoefde niet lang na te denken. Kijk eens, hoe fanatiek de hortensia's bloeien! Daaronder mogen ze met z'n drietjes voor eeuwig verder dromen.







.

Bleek en stil

Vanmorgen zag ik hem hangen in het water, bleek en stil tussen de halfvergane rietstengels. Natuurlijk bleef ik even staan kijken in de hoop dat hij toch nog een van die mooie lange vingers zou bewegen, maar nee hoor. Voor de zekerheid belde ik nog even met Stichting Ravon. Stel je voor dat hij gewoon heel diep in winterslaap was en per ongeluk naar de oppervlakte was gedreven...

Ik kreeg een jongen aan de telefoon, die er heel veel vanaf wist en mij het droeve nieuws meldde, dat deze  dappere kikker toch echt de laatste adem had uitgeblazen.
'Zuurstofgebrek,' zei hij. 'Meestal zitten er genoeg algen in het water, die zuurstof produceren. Ook onder het ijs. Maar met een laag sneeuw erop krijgen de algen te weinig licht om hun werk te kunnen doen.'
'Dus ik moet voortaan de sneeuw weghalen?'
'Een wak in het ijs maken kan ook.'
Ai, dat had Daniël ook al eens gezegd. Maar ik was bang dat de kikkers het koud zouden krijgen van zo'n wak. Het leek mij nogal tochtig. Mis dus.

Ooit, in mijn vorige tuin, hingen er na een vorstperiode wel vijf kikkers zo in het water. Die heb ik eruit gevist en begraven. Later begon ik te twijfelen. Als ze nou eens gewoon in winterslaap waren ... Ik heb er nooit met iemand over durven praten. Pfff, die vijfvoudige moord kan ik ook weer doorstrepen. Maar eh ... voortaan maak ik natuurlijk wel een wakje, dat begrijp je.

Daar ligt ie nou in zijn volle glorie. Dit moet haast wel opa kikker zijn, je weet wel, van vóór de rijtoer. Misschien heb ik hem wel zo horen borren nadat zijn geliefde vrouw door de reiger uit mijn vijver was gevist. Een lang en bewogen leven. Jammer genoeg beweegt er nu weinig meer. Waar eerst de Wilde Havana's lagen, ligt nu een dode kikker.

Natuurlijk heb ik hem begraven. Wacht dacht je? In het doosje, want leer mij die katten en ratten(!) kennen. Met een mooie witte schelp op zijn graf rust hij onder de wuivende hortensia's.
Slaap zacht, kikkerman.