Nieuw leven in de brouwerij!

Het klinkt nog maar zwak, maar ik kan het horen als ik er pal onder sta. Volgens mij zijn ze nog maar net uit het ei. Ik had het zien aankomen. Een week of wat geleden zag ik een koolmezenpaar elkaar lekkere hapjes toestoppen. Nu weet ik weinig van de versiertrucs van koolmezen, maar dit zag er zo verliefd uit! Vorige week zag ik één van beide heel snel met de vleugeltjes op en neer slaan als een biddende kolibri. Het was duidelijk een dringende boodschap aan de ander. 'Kom kijken, ik heb eieren gelegd!' Of: 'De eerste is al uit het ei!' Iets dergelijks.

Om deze foto's te kunnen schieten moest ik trouwens wel een minuut of tien als een standbeeld in de tuin staan, want de ouders wringen zich vliegensvlug naar binnen en naar buiten. Ik denk dat ze niet betrapt willen worden. Vooral niet door een nieuwsgierige ekster. Je moet dus een beetje geluk hebben, wil je ze erop krijgen. En dat had ik. Kijk maar!

In de vijver is het intussen lekker druk geworden. Het springt nog niet, want het heeft nog geen pootjes, maar daar kun je op wachten.
Of niet natuurlijk. Ik ben een groots verhuisplan aan het uitbroeden. Wat te denken van Park Frankendael? Daar kunnen ze vast wel een kikkertje of wat gebruiken. Helaas woont daar ook een complete reigerkolonie, maar een beetje kikker weet die wel te ontwijken. Toch?

 Hier in de tuin wordt overigens goed op ze gepast. Roos lijkt misschien  diep in slaap, maar dat is schijn. Zijn oortjes staan wagenwijd open...

En laat ik de planten niet overslaan. Ook daar breekt de lente uit de knoppen. Jawel: de eerste echte rozen!







.




.

April, kikkerdril!

Gisteren trof ik een flinke plens kikkerdril in de rand van de vijver. Hoera, welkom op aarde! Eén van de ouders zat er trots bij te kijken.

 

Ook tante Mien hing over de rand van de wieg te kwijlen van bewondering.

Ik heb met ze afgesproken dat ze op gezette tijden voor me poseren en in ruil daarvoor laat ik ze de rest van de dag met rust. Tot nu toe bevalt de regeling beide partijen heel goed.




Gisteravond zat de familie kikker zó hard te borren, dat ik het achter mijn bureau op één hoog kon horen. Tjee zeg, dat is wel een heel wild geboortefeestje, dacht ik nog. Vanmorgen zag ik wat er aan de hand was ...

Hela hola, sukkels, hebben jullie niet gezien hoe groot (klein!) mijn vijver is? Waar moeten al deze schatjes blijven? Waarvan moeten ze eten?

Denken die domme kikkers soms dat ik daar wel voor zorg? Help! Ik weet wel dat er veel dril verloren gaat aan van alles en nog wat, maar deze overdaad moet toch minstens tien flinke gezonde kikkers opleveren. En als die net zo enthousiast aan de gang gaan als hun ouders …

Euh... is dit de oppas? Of zit hier iemand nog een extra drilletje erbij te persen? Meiden, stoppen nou!!!

Kortom: wie wil er een builtje kikkerdril? Goeie kwaliteit, vrolijk gezelschap (op den duur), goed kunnende borren en uitstekend geschikt voor de fok!




.

Kikkerliefde

Gistermiddag betrapte ik deze twee in de bloempot. Ze vonden het zelf geen enkel bezwaar en bleven lief zitten totdat ik ze gefotografeerd had.

Daniël kwam langs om de vijver schoon te maken. Er lag een dikke laag oude bladeren op de bodem en dat is niet goed voor het water.

Alle bewoners van de vijver werden zonder pardon in een emmer gestopt. Jammer voor het liefdespaartje.
Of eh ...

Kijk nou toch hoe lief hij haar vasthoudt. Zelfs temidden van het gedrang, laten ze zich niet van de wijs brengen.

De jongste, die nog nooit iets had meegemaakt, dacht dat deze witte emmer het einde was.
'Hee sukkels, spring voor je leven!' riep hij naar de anderen, die braaf op de bodem zaten te wachten.

Maar niemand luisterde naar hem. Ze dachten aan de rijtoer en hoe alles altijd goed gekomen was. En de jongste? Zie je hem? Hij is gewoon weer mee teruggegleden, het donkere vijverwater in.

 

Vanuit de verte werd dit alles met belangstelling gevolgd...
Dus spon ik weer een dicht web van draden boven het wateroppervlak.



Vanmorgen hoorde ik iemand roekeloos borren aan de rand van de vijver. Ik sloop dichterbij om de aanstaande vader voor jullie vast te leggen, maar hij had zich goed verstopt, ergens tussen de wortels van het riet.
Hij klonk innig tevreden.





.