Karel Appel

Karel Appel was een schilder. Een nogal woeste schilder. Hij maakte schilderijen van mensen en dieren met heel felle kleuren en dikke zwarte lijnen erom heen. Maar daarover gaat dit stukje helemaal niet! Het gaat over mijn Karel, je weet wel die zwarte met die witte sjaal, die op een nogal woest wijze een Appel eet.
Hierboven kun je zien dat hij de zaak wel goed in de gaten houdt. Zo'n lekkere appel, zomaar midden op het pad, steekt daar niks achter?

Maar al gauw kan het hem allemaal niks meer schelen. Hij stort zich op deze verrassing alsof hij denkt: al moet het mijn laatste appel zijn, deze is voor mij en voor niemand anders.

 Zo hé, heeft die zijn best gedaan of niet? Je kunt die appel bijna zien zitten in zijn buikje. Zo bol! En, o ja, hij laat ook nog even een stukje van zijn witte sjaal zien, zodat je zeker weet dat hij het is. Daar bij zijn nek, zie je het?

Gevecht

Zonet klonken er vreselijke oorlogskreten op vanuit de achtertuin. Er lagen duidelijk twee katten met elkaar in de clinch en het gekrijs en gejammer was niet van de lucht. Ik vloog op en rende naar het balkon om de zaak zelf te kunnen bekijken. Ik ben altijd bang dat Roos vermoord wordt.

Net op tijd. De Rooie van de hoek was onze tuin binnengedrongen en Roos en hij zaten als tijgers tegenover elkaar. Ik vond Roos wel stoer. Natuurlijk hoorde die Rooie mij op het balkon en meteen keek hij betrapt naar boven.

Het gekrijs ging nog even door. Geen van beide verzette een poot, ze bliezen niet eens naar elkaar. Er was alleen dit angstaanjagende oorlogsgehuil.

Plotseling stopte het. Allebei keken ze een beetje ongemakkelijk om zich heen alsof ze geen van tweeën meer wisten wat ze daar nou eigenlijk aan het doen waren. Ik verwachtte bijna dat ze met een kort knikje uit elkaar zouden gaan. Zand erover, wat een gezeur ook. Maar dat was niet zo. Wat denk jij? Wie gaat dit gevecht winnen? 

Uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuh....

                                                         Roos!! Watje! 

Wereldreiziger of garderobejongen?

Vandaag heeft Roos een nieuwe schuilplaats ontdekt. Behalve de prullenbak, het hoekje van de bank en de planten achter de vijver is er nu ook: het plekje onder de kapstok. Hij ligt er prinsheerlijk op een klein rugzakje als een echte wereldreiziger. Hij droomt er vast van om nu eens zelf op reis te gaan en zijn vrouwtje alleen achter te laten. Kan ze eens meemaken hoe het is om alleen in huis te zijn zonder een vriendelijk ‘Goeiemorgen’ elke ochtend en zonder een schoot om op te liggen. Eigen schuld!

Of zou hij toch van andere dingen dromen? Van garderobejongen worden in een woeste disco bijvoorbeeld. Om dan met een snel gebaar de jassen en jacks aan te pakken van hippe jongens en meisjes. Of toch liever in de deftige Stopera bij de bontjassen? Hij, in een mooi rood pakje met een petje op. Ik weet het niet en ik zal het hem ook maar niet vragen. Hij slaapt net zo lekker.
Zzzzzzz zzzzzz